ၿပီးခဲ့တဲ့ မေလးရွား ရံုးပိတ္ရက္ တစ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ KL ၿမိဳ႔ထဲမွာခ်ိန္းထားလို႔ ဟန္တြား ဘူတာနားက သူငယ္ခ်င္းအိိမ္ကေနေစာင့္ေနတယ္။ သူၿမိဳ႕ထဲကို ေရာက္ေနၿပီီ လာေခၚေတာ့လို႔ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မေ၀းလွတာမို႔ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးသြြားလိုက္တာ အခ်ိန္နည္းနည္း ပိုၾကာသြားပါတယ္။ ၿမိဳ႔ထဲေရာက္ခါနီးမွာ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းထပ္ဆက္တယ္ သူ႔ကိုရဲဖမ္းထားသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္က "မင္းမွာ ပါမစ္ရွိေနတာပဲကြာ ထံုးစံမအတိုင္း 10 ေလာက္ေပးလိုက္ေပါ့" ဆိုေတာ့ " မရဘူူး၊ 200 ေတာင္ေတာင္းေနတယ္၊ ငါကလည္းစကားသိပ္မေၿပာတတ္ေတာ့ ၿပသနာတတ္္ေနတယ္"။ ေအးခဏေန ငါေရာက္ေတာ...့မင္း ငါ့မွာပိုက္ဆံမပါဘူး သူငယခ်င္းလာလိိမ့္မယ္လို႔ ေၿပာထားကြာ" ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားေတာ့ ကိုေရႊရဲႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေတာ္ေတာ္ေၿပာ ရပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေတာက္ေၿပာင္ေနတဲ့ ရဲ၀တ္တန္ဆာေတြနဲ႔ ရဲကားစီးၿပီး နိုင္ငံၿခားသားေတြကို ေအး ဓားၿပတိုက္ေနတဲ့ သူတို႔႔ရဲ႔ စိတ္ဓာတ္က ေတာ္ေတာ့္ ကို ေအာာက္တန္းက်ေနတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေလးေငြ 70 ကိုေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ေပးခဲ့ရပါတယ္။
အၿပန္လမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပါပစ္ရွိရဲ႕သားနဲ႔ အနိုင္က်င့္ ပိုက္ဆံညွစ္ခံရလို႔ ေတာက္တစ္ေခါက္ေခါက္နဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နွစ္ေယာက္ ဓာတ္ပံုထဲဲက ဘူတာကိုဆင္းတဲ့ ကားလမ္းဂံုေက်ာ္တံတား ေပၚေရာက္္ေတာ့ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဆိုးရင္ တစ္ရွဴးေလးေတြ ထိုင္ေရာင္းေနတဲ့ အသက္္ၾကီးၾကီး လူၾကီးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လည္း ထံုးစံအတိုင္း လက္ထဲရွိတဲ့ အေၾကြ 2 က်ပ္နဲ႔ေပးၿပီး တစ္ရွဴးတစ္ထုတ္ယူလိုက္ပါတယ္။ သူဗန္းေလးထဲမွာ ေရးထားတာကေတာ့ တစ္ထုထ္္ 0.50 cent ၿပားငါးဆယ္ေပါ့.။ ကြ်န္ေတာ္က 2 က်ပ္ေပးၿပီး တစ္္ထုတ္္ထည္းယူတာကေတာ့ သူ႔ကိုကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ကူညီတာပါ.။ ဘူတာနဲ႔ ကားဂိတ္တစ္ခ်ိဳ႕မွာလည္း ဒီလိုပါပဲ မ်က္မၿမင္ေတြ တစ္လွ်ဴးတို႔ ေရသန္႔တို႔ေရာင္းေနတာေတြြရင္ အသံုးလိုသည္ၿဖစ္ေစ၊ မလိုသည္ၿဖစ္ေစ အေၾကြရွိရင္ တစ္ခုေလာက္ယူၿပီး အပိုေငြ ငါးမူးတစ္က်ပ္ေလာက္ေတာ့ ထားခဲ့တာပဲ။ ဘာမွၿပသနာ မရွိပါဘူး။
ဒါေပပမယ့္ ဒီဦးေလးကေတာ့ "တစ္ထုတ္ၿပားငါးဆယ္ပါ..။ ေလးထုတ္ယူပါ..။ တကယ္လို႔ အမ်ားၾကီးအသံုးမလိုရင္လိုသေလာက္ပဲ ယူပါ"တဲ့။
သူ႔ရဲ႕ စကားက ကြ်န္ေတာ္စိိတ္ထဲမွာ မမ်ိဳးမည္မသိတဲ့ ခံစားမွဳေလးရတယ္။ ငါသူ႔ ကိုေစာ္ကားသလိုမ်ား ၿဖစ္သြားၿပီလားလို႔ေတြးမိရင္း သူ႔ရဲ႕ အေခ်ာင္မလိုခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိိုလည္း ေလးစားသြားတယ္။ " Sorry" လို႔ေၿပာရင္း ေနာက္ထပ္ သံုးထုတ္ထပ္ယူလိုက္ပါတယ္. အဲဒီေတာ့မွာဦးေလးက ေက်ေက်နပ္နပ္ၿပံဳးရင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့။
ေအာက္္က ကာားလမ္းမွာ ၀ီဆီတြက္သံံေတြ ဥၾအဆြဲသံေတြၾကားရလို႔ ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဆာရာ၀ပ္ၿပည္နယ္ အလံတင္ထားတဲ့ VIP ယဥ္တန္း၊ ၿပည္နယ္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ပါလားေတ့ မသိ။ အဲဒီ ၿပည္နယ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ကေတာ့ တကယ့္သက္ေတာ္ရွည္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ပါ။ သိပ္ခ်မ္းသာတယ္။
အဲဒီီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခုေရာက္လာတယ္..။ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ ၿပည္္နယ္၀န္ၾကီီးခ်ဳပ္ကားတန္း အေပၚက အရမ္းဆင္းရဲၿပီး က်န္းမာေရးခ်ိဳတဲ့ေနတဲ့ သူ႔နိုင္ငံသားတစ္ေယာက္၊ လစာရိကၡာေကာင္းေကာင္းရၿပီး ေတာက္ေၿပာင္ေနတဲ့ ယူနီေဖါင္း၀တ္ၿပီး အေခ်ာင္လိုက္ အနိင္က်င့္တဲ့ ရဲ...။ က်န္္းမာေရးမေကာငး္ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံကို အလကားမလိုခ်င္တဲဲ့ ဆင္းရဲသားဦးေလး၊ သူ႔ကို တတ္နိုင္သေလာက္ေလး ကူညီဖို႔ ၾကိဳစားခဲ့တဲ့ အဆငး္ရဲဆံုး တိုင္းၿပည္ကလာၿပီး ေအာက္ေၿခသိမ္းအလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတဲ့ ကြြ်န္ေတာ္..........။
စည္သူ
No comments:
Post a Comment