ကြ်န္ေတာ္
ရြာလက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမား (၁)
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ၇ြာေလးမွာ ေဘာလံုးပြဲဆိုတာ သိပ္ခပ္စားတာဗ်..
သူက လူစိတ္အ၀င္စားဆံုး နံပါတ္ သံုးေလာက္မွာ ရွိေနတယ္။ အဟီး နံပါတ္တစ္ကေတာ့ ၂လံုး၊ ၃လံုး။
နံပါတ္ႏွစ္ကေတာ့ ဖဲ၀ိုင္းနဲ႔ ၾကက္၀ိုင္း၊၊ ဒါေတြကို ေနရာေပးလိုက္၇ေတာ့ ေဘာလံုးက နံပါတ္သံုးၿဖစ္သြားတာ..။
ဒါေတာင္ ရြာေဘာလံုးပြဲေတြမွာ ေလာင္းေၾကးေလးပါမွ လူပိုၿပီးစိတ္၀င္စားတာ။ အဲဒီေလာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔
ရြာသားေတြက စီးပြားေရးကို ထိပ္တန္းဦးစားေပးအၿဖစ္သတ္မွတ္ထားတာေလ..။ အဟဲ.. ၾကြားရဦးမယ္..။
ကြ်န္ေတာ္က ေဘာလံုးဆို လႊတ္၀ါသနာပါတာဗ်..။ ရြာက ရြယ္တူဆိုလို႔ကေတာ့ သံုးေယာက္ေလာက္ကို
အသာေလးလိမ္ႏုိင္တဲ့ ေရွတန္းတိုက္စစ္မွဴးေလ..။ အဲဒီအလိမ္ေတာ္တဲ့ အက်င့္က ခုထိကိုပါေနတုန္းပဲ..
အဲ ေပၚကုန္ၿပီ..။ ေဘာလံုးနည္းနည္းပါးပါး ကန္တတ္မွန္းသိေပမယ့္ ရြာပြဲေတြမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အရံထဲမွာေတာင္ေနရာ
မရေသးဘူး.။ အရြယ္ကလည္း ကေလးမက်၊ လူၾကီးမက်
၁၃၊ ၁၄ ႏွစ္။
တေန႔ေတာ့ ေဘးနားက ရန္ဘက္ရြာမွာ ကြ်န္ေတာ္တိို႔ရြာကလူၾကီးက
အဲဒီရြာက လူၾကီးနဲ႔ အရက္ေသာက္ရင္း မူးလာေတာ့ ရြာခ်င္းေဘာလံုးခ်ိန္းကန္ဖို႔ စိန္သြားေခၚတယ္။
အမွန္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ရြာက သူတို႔ရြာကို တစ္ခါမွမနုိင္ဘူးေသးဘူး..။ ကန္တိုင္းရံုးပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေၾကာင့္ တဘက္ရြာလူၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရြာက္ို မိနစ္ကိုးဆယ္ကို တစ္ဂိုးသေရ
ေပးတယ္။ ကန္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလိုလိုတစ္ဂိုးရၿပီးသားေပါ့။ရံူးမွာကိ
ုသိရက္နဲ႔ မူးမူးနဲ႔ေလာင္းေၾကးေတြ ေန႔ေတြသက္မွတ္ၿပီး
သူဘာသာမူးေၾကာင္ရူးေၾကာင္နဲ႔ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္လာတယ္။ ရြာက ေဘာလံုးသမားေတြကို ေခၚၿပီး
ရြာလူၾကီးက သူခ်ိန္းလာတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာေတာ့ ဘယ္သူကမွစိတ္မပါဘူး။ ဘယ္စိတ္၀င္စားမလဲ။
ကန္လည္းရံုးမွာကိုသိေနတာကို။ ရြာက ေဘာလံးုသူရဲေကာငး္အေပါင္းက ေသခ်ာေပါက္နိုင္မဲ့ အသင္းကိုပဲ
ရဲရဲရင့္ရင့္ မတြန္႔မဆုတ္ကန္ခ်င္တာ.။ ဒီလိုရံွဳးမွာ ေသခ်ာေနတဲ့ အသင္းမ်ိဳးဆို မကန္ခ်င္ၾကဘူး။
ဒါေပမယ့္ ရြာလူၾကီးရဲ႔ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ေၾကာင့္သာ ၿငိမ္ေနရတာ.။
ဒီလိုနဲ႔ ေဘာလံုးကန္တဲ့ေန႔ကိုေရာက္လာပါတယ္။
တဘက္ရြာက ေဘာလံုးအသင္းကေတာ့ ပရိတ္သတ္အင္အားေတာင့္တင္းစြာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရြာ ကြင္းကိုခ်ီတတ္လာပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရြာကေတာ့ အိမ္ကြင္းေပမယ့္ ပရိတ္သတ္သိပ္မရွိပါဘူး။ ရြာပရိတ္သတ္ကလည္း အဲဒီလိုပဲ
ရံွဳးမယ့္ အသင္းနဲ႔ကန္ရင္ သိပ္လိုက္အားမေပးၾကဘူး။ ရံွဳးရင္ ရွက္လို႔တဲ့…။ အဲ ကိုယ့္ရြာအသင္းမ်ား
ေသခ်ာေပါက္နိုင္နိုင္တဲ့ အသင္မ်ိဳးဆိုလို႔ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ကေလးလက္တို႔ ေခြးအို႔အို႔ေခၚၿပီး
တစ္ရြာလံုးလိုက္အားေပးၾကတာဗ်…။ ကိုယ့္ပရိတ္သတ္ကေတာ့ အခုပြဲမွာ က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္ပဲဆိုပါေတာ့…။
ကြ်န္ေတာ္လား..ဟိဟိ.. ၀င္ကန္ရဖို႔ေ၀းစြ အရံစာရင္းထဲေတာင္မပါဘူး..။ ေဘာလံုးပြဲစကတည္းက
ကိုယ့္ရြာအသင္းေၿခေထာက္ထဲ ေဘာလံုးရဖို႔ဆိုတာ တကမၻာေလာက္ၾကာမယ္ထင္တယ္။ တဖက္အသင္းရဲ႕
ဒလၾကမ္းတိိုက္စစ္ကိုပဲ အေသအလဲခုခံကာကြယ္ေနရရွာတယ္..။ တဘက္ပရိတ္သတ္ကေတာ့ ေလၾကီးတဲ့ရြာလူၾကီးကို
ဆံုးမဖို႔ ဂိုးမ်ားမ်ားသြင္းဖို႔ ေအာ္ဟစ္အားေပးေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ ထင္သေလာက္ေတာ့မလြယ္ပါဘူး…။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသင္းက ရွိသမ်ွ တစ္သင္းလံုးက ကိုယ့္ဂိုးေပါက္ထဲမွာပဲေနၿပီး
မကန္ပဲရထားတဲ့ တစ္ဂိုးကိုပဲ မဆံုးရံွဳဖို႔ ကာကြယ္ရင္း သေရလုပ္ကစားေနတာေလ..။ တဖက္အသင္းကေတာ့
ဒီလိုပဲဂိုးေပါက္ပိတ္ၿပီးေဆာ့ေနေတာ့ စိတ္တိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ကိုၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းကစားလာတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရြာအသင္းကလည္း မေၾကာက္မရံြေနာက္မတြန္႔ပဲ တစ္္ေယာက္ကို ထမ္းစင္းနဲ႔ထုတ္၊ သံုးေယာက္ကိုကြင္းထဲက
တြဲထုက္ရတဲ့အထိ သူရဲေကာင္းပီသစြာ ဂိုးေရွ့မွာ အေသခံကာကြယ္ေနတယ္။
ပထမပိုင္းလည္းၿပီးေရာ ကိုယ့္ရြာပရိတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေ၇ာက္လာၾကတယ္။
ဒီလိုေကာင္းတဲ့အသင္းကို ပထမပိုင္းအထိ သေရခံကစားထားတာေၾကာင့္ေ၇ာ၊ တဖက္အသင္းက ကိုယ့္ရြာကြင္းလာကစားၿပီး
အရမ္းညစ္ေနတာေၾကာင့္ေရာ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ အားေပးဖို႔ထြက္လာၾကတယ္။နွစ္ဘက္ပရိတ္သတ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔
အသင္းဂိုးဖက္တၿခမ္းမွာပဲ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနၿပီး တဘက္ဂိုးဘက္မွာေတာ့ တေယာက္မွမရွိဘူး။
ဘယ္ရွိမလဲ ေဘာလံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဂိုးေပါက္မွာပဲရွိေနတာကို..။ တဖက္ဂိုးသမားနဲ႔ ေနာက္ခံလူေတြဆို
အေအးပတ္မွာေတာင္စိုးရတယ္။ အေရးထဲ ကြင္းထဲက ေဘာလံုးသမားေတြ ရန္မၿဖစ္ပဲ ႏွစ္ဖက္ပရိတ္သတ္ထဲက
မိန္းကေလးေတြ ရန္ၿဖစ္လို႔ ေဘာလံုးပြဲခဏနားရေသးတယ္။ အဲ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသင္းရဲ႕ ငါးေယာက္ေၿမာက္ကစားသမား
ဒဏ္ရာနဲ႔ ေအာင္ၿမင္စြာ ကြင္းထဲကထြက္လာၿပီးေနာက္ အစားထည့္စရာ ေဘာလံုးသမား မရွိေတာ့ပါ..။
ရြာကလူၾကီးေတြ ေခါင္းခ်င္းရိုက္တိုင္ပင္ၿပီး အေၿဖမရတဲ့အဆံုး ရြာလူၾကီးရဲ႕” ဦးဖိုးေထာင္
သားေလးကိုသာ ထည့္လိုက္” ဆိုတဲ့ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရြာရဲ႕ အသင္းၾကီးလက္ေရြးစင္အၿဖစ္
ပထမဆံုးအၾကိမ္ပြဲထြက္ခြင့္ရ သြားတယ္။ ရတဲ့အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်လို႔ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားကန္ရေအာင္လည္း..
၇ြာလူၾကီးရဲ႕ ေနာက္ၿပန္မဆင္းနဲ႔ေရွ့မွာပဲေနဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္မွာ ဂြက်ေနတယ္..။
ေဘာလံုးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေၿခေထာက္က ကြင္းထဲ၀င္ၿပီး မိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္အထ ိမထိ၇ေသး။ ေဘာလံုးက
တဘက္အသင္းဂိုုးေ၇ွ့ကို ေ၇ာက္မွမေ၇ာက္တာ..။ ေဘာလံုးမေ၇ာက္လို႔ ေနာက္ၿပန္ဆင္း၇င္လည္း
ရြာလူၾကီးက ကြ်န္ေတာ္ကို ေလးဂြၾကီးတခ်ိန္ခ်ိန္နဲ႔ဆဲေတာ့တာပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ ပြဲၿပီးဖို႔ မိနစ္အနည္းငယ္အလိုမွာေတာ့
တဖက္ေနာက္ခံလူေတြနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေၿပာေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့နားကို ဘယ္ကဘယ္လိုၿဖစ္ၿပီး
ေဘာလံုးကေရာက္လာလဲမသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အတတ္နိုင္ဆံုးၾကိဳးစားယူေပမယ့္ ကြင္းထဲမကန္ရပဲ
မတ္တပ္ရပ္ေနရတာု႔ အေၾကာေတြဆိုင္းေနလို႔ ထင္သလိုမၿဖစ္ပဲ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ထိၿပီး ေဘးထြက္ေဘာၿဖစ္သြားတယ္။
ဒါနဲ႔ သူတို႔လက္ပစ္ေဘာေၿမွာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ေယာက္တည္း သူတို႔ေနာက္ခံလူက သံုးေယာက္၊
ဂိုးသမားနဲ႔ဆို ေလးေယာက္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လက္ပစ္ေဘာေၿမွာက္တာကို ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လိုက္မယ့္ပံုမၿပပဲ
ေနလိုက္ေတာ့ သူတို႔ကလည္း ဒီကေလးေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ မွဳစရာမရွိဆိုတဲ့ပံုစံနဲ႔ ၿပီးစလြယ္ေၿမွာက္တယ္။
အဲဒီမွာတင္ ကြ်န္ေတာ္ ၿမန္နုိင္သမ်ွၿမန္ၿမန္ ေၿပး၀င္သြားၿပီး ေဘာလံုးကို၀င္ယူတယ္..။
ရုတ္တရက္မို႔ ေနာက္ခံလူေတြ ေၾကာင္အမ္းအမ္းၿဖစ္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္လွည့္ထြက္ကာ ဂိုးဆီကို
တဟုန္ထိုးဆြဲေၿပးၿပီး ကန္သြင္းလိုက္တယ္။ ဂိုးသမားလည္း အလန္္႔တၾကားနဲ႔ ဒိုက္ဗင္ပစ္ဖမ္းေပမယ္.
သူ႔လက္ေဘးေလးကေနၿပီး ေဘားလံုးက ကပ္ထြက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးစြာပဲ ေဘာလံုးက ဂိုးတိုင္ေဘးကေနကပ္ထြက္သြားပါတယ္။
ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ “ဂိုး”လို႔ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္သံၾကီးက ဟိန္းထြက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရုပ္တရက္ေတာ့ ရြာကပရိတ္သတ္ေတြ မဂိုးပဲ
ဂိုးလို႔ေအာ္ေနတာကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေနာက္မွ ေခ်ွာ္လဲ ေရာထိုင္လုပ္မွပဲလို႔ေတြးမိတယ္။အဲဒီေတာ့
ေအာင္႔ပြဲခံတဲ့ပံုစံနဲ႔ လက္နွစ္ဖက္ေၿမွာက္လ်ွက္ ကစားေဖၚေတြ၇ိွရာကို ၿပန္ေၿပးရင္းၿဖင့္
ဂိုး၀င္ဟန္ေဆာင္လိုက္ပါတယ္…။
ရြာကြင္းဆိုေတာ့
ဂိုးပိုက္မရွိပဲ ဂိုးတိုင္သာစိုက္ထားတာမို႔ မိုးေမွာင္ေမွာင္မွာ ေဘာလံုးတိုင္ေဘးက ကပ္ထြက္သြားတာကို
ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ ေနာက္က ဒလၾကမ္းလိုက္လာတဲ့ ေနာက္ခံလူတစ္ေယက္ရယ္က လြဲရင္ ဒိုင္လူၾကီးအပါအ၀င္
ပရိတ္သတ္အားလံုးက ဂိုးအၿဖစ္ သတ္မွတ္ၾကတယ္.။ ရြာက ပရိတ္သတ္ေတြကြင္းထဲေၿပး၀င္လာၿပီး ေပြ႕ဖက္ဂုဏ္ၿပဳခ်ီးက်ဴးသံေတြေအာက္မွာ
တဖက္အသင္းေနာက္ခံလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ “ေဟ့ေကာင္ မဂိုးဘူးေလကြာ”ဆိုတဲ့ အသံက စုန္းစုန္းၿမွဳပ္သြားရွာတယ္။ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့
အဲဒီဂိုးတိုင္းေနာက္မွာက တစ္ေယာက္မွမရွိတာပဲ.။ အားလံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသင္းဘက္ပဲ ေဘာလံုးေရာက္ေနလို႔
ဒီဘက္အသင္းဂိုးတိုင္နားမွာ ပရိတ္သတ္တစ္ေယာ္ကမွမရွိတာပဲ….။္
ဒီလိုနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပြဲသိမ္းခရာမွဳတ္လို႔
ကြ်န္ေတာ္တို႔အသင္းက တဘက္အသင္းေပးတဲ့ ဂိုးေၾကာတစ္ဂိုး၊ ကြ်န္ေတာ္ ကန္သြင္းတဲ့ မ၀င္ပဲရခဲ့
တစ္ဂိုး၊ စုစုေပါင္း နွစ္ဂိုး၊ ဂိုးမရွိနဲ႔ ၿပတ္ၿပတ္သားသားၾကီး အနိုင္ယူကာ အဲဒီရြာကို တစ္ၾကိမ္နိုင္ဘူးတယ္ဆိုတဲ့ သမိုင္းသစ္ကို
ကလိမ္ကက်စ္ေရးထိုးနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က တစ္ရြာလံုးအေပ်ွာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနၾကတာေပါ့။ ညပိုင္းေအာင္ပြဲခံ
စားၾကေသာက္ၾကတဲ့ပြဲမွာ ရြာလူၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကိုလူစားထည့္တဲ့ သူ႔ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မွန္ကန္ေၾကာင္း၊
ေနာက္ကန္မယ့္ ရပ္ေက်းေဘာလံုးပြဲေတြမွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေရွ့တိုက္စစ္အၿဖစ္ ထားရမယ့္အေၾကာင္း၊
ေဘာလံုးသေဘာသဘာ၀ေတြကိုဆရာၾကီး စတိုင္နဲ႔ ေၿပာေနတာကို ရြာလူေတြက ေက်ေက်နပ္နပ္္ၾကီးေထာက္ခံေနၾကတာကို
ၾကည့္ၿပီး.. ေၾအာ္.. ငါတို႔ ရြာလူၾကီးကို ရြာသားေတြေထာက္ခံတာ အခုတစ္ၾကိမ္ ပထမဆံုးပဲလို႔ေတြး
ၿပီး ၿပံဳးမိတယ္။ လူနည္းနည္းလည္းရွင္းေရာ ကြ်န္ေတာ္က ရြာလူၾကီးနားကပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္သြင္းလိုက္ဂိုးက မ၀င္ပါဘူး
ေဘးကကပ္ထြက္သြားတာလို႔ေၿပာလိုက္တာနဲ႔ သူရဲေကာင္းခ်ီးက်ဴးေၿပာဆိုေနတာကေန လည္းပင္းထညွစ္ေတာ့တာပဲ..
ၿပီးေတာ့ မင္းေသခ်ာမၿမင္ပဲနဲ႔ ေပါက္ကရေတြမေၿပာနဲ႔တဲ့..။ေၾအာ္ သြင္းလိုက္တဲ့လူထက္ အေ၀းၾကီးက
လူကပိုၿမင္ေနပါလား..။ မခုထိလည္း ဘယ္ရြာသားကမွ ကြ်န္ေတာ္သြင္းတဲ့ဂိုးဟာ မ၀င္ဘူးဆိုတာကို
လက္မခံၾကပါ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ အဲဒီဂိုးကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ပဲ
လိပ္ၿပာမသန့္ၿဖစ္ေစဦး.. ကြ်န္ေတာ္ၿဖစ္ခ်င္တဲ့ ၇ြာရဲ႕ လူၾကီးအသင္းကစားသမားေတာ့ ၿဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ကစားေဖၚသူငယ္ခ်င္းမ်ားအား
အမွတ္တရၿဖင့္
စည္သူ
No comments:
Post a Comment